Weidewacht

“Als coach voel ik mijzelf een soort kunstenaar die van oefenen en uitproberen houdt. Hoe ouder ik word, hoe vaker ik mij leerling, beginner en jong voel.”

Deze zin schreef ik enkele jaren geleden in mijn ‘geloofsbrief’ als coach en is nog altijd geldig. Dat statement heeft natuurlijk te maken met hoe ik zelf graag leer en gecoacht word. Ik houd van coaches / leraren die tegelijkertijd weinig en veel weten, samen met mij in opperste verwondering iets nieuws willen ontdekken, maar ook in alle rust hun kennis delen als dat me verder helpt. Om me vervolgens mijn eigen pad te laten gaan. 

Dat beeld heb ik proberen te vatten in mijn gedicht Weidewacht, dat op een ochtend tijdens een mistige dwaalwandeling in het Zwarte Woud ontstond toen voor onze ogen onverwacht een wegwijzer opdoemde.

Weidewacht

We kiezen elke keer het hoogste pad
omdat het naar de lege ruimte leidt,
de vlakte waar de weidewachteres verblijft
met haar gedetailleerde kaarten.

Het is de vrouw die bij geringste twijfel
naar de paden wijst
die verder gaan,
het woud in,

naar de diep verborgen plekken,
waar mist voorzichtig wentelt om de bomen,
die de regen niet bereikt,

wij zoekend en zij wetend
dat we zullen houden van de wezens
die we daar ontmoeten,
de leerlingen, die altijd dieper gaan.

—-

Thelma Sweijen las het voor in aflevering 13 van mijn serie Poëzien. 
Mijn volledige ‘geloofsbrief’ vind je hier: Coaching door Caroline Wiedenhof