De grote hereniging

Na zestig jaar gedwongen scheiding vielen een paar honderd Koreaanse familieleden elkaar vorige maand in de armen. Het schijnt dat ze nauwelijks privétijd met elkaar toebedeeld kregen in de strak georganiseerde Week van de Grote Hereniging. Na een paar dagen stonden de bussen ongeduldig te wachten om de familieleden weer af te voeren, ieder naar zijn kant van het ijzeren Koreaanse gordijn. Zouden ze op een volgend en misschien zelfs langer samenzijn durven hopen?

Ik moest aan de getraumatiseerde Koreanen denken toen ik het nieuwe boek las van Charles Eisenstein met de prachtige titel: ‘The more beautiful world our hearts know is possible’. Wie goed oplet ziet overal hoopvolle tekenen van deze droom. We zijn er hard aan toe om de kunstmatig opgetrokken kloof tussen allerlei broers en zussen uit het dagelijks leven te dichten. Broer Intuitie en zus Verstand gaan elkaar bijvoorbeeld weer leuk vinden, de tweeling Geld en Geschenk groeien naar elkaar toe, en de gezusters Lichaam en Geest willen als eenheid worden behandeld. Maar let op, het is een teer proces. Hoewel het licht voor de grote hereniging op veel plekken op groen staat, hebben ook deze familieleden respect en liefde nodig. Een opgetuigd festivalletje van een week is niet genoeg om de kloof te dichten.