Bonte kermis in de Abdij

Tot en met de 4e klas was de handwerkles een beproeving. Ik leverde bezwete haakwerkjes, onregelmatige borduurseltjes en breiwerkjes vol gaten af. Het boterde niet tussen mij en de handwerkjuf. Toen ik haar eens trots een kleurrijk tasje liet zien dat ik thuis van restjes wol had gemaakt, zei ze afkeurend: ‘dat is geen breiwerk, dat is een bonte kermis.’

In de 5e klas kregen we een nieuwe handwerkjuf met moderne opvattingen. Wie een oud fietswiel had, mocht het meenemen naar school en er een textielkunstwerk van maken. Ik maakte er een bonte kermis van en ze vond het prachtig. 
In het klooster van Disentis, Zwitserland de Abdij van Disentis kwam ik dat soort kunstwerkjes weer eens tegen, gemaakt door de leerlingen van de plaatselijke lagere school.

De fouten voorbij

‘Dus het is niet erg om een fout te maken’, hoorde ik mezelf deze week zeggen. Want dat is een les die ik kan dromen. De pianojuf, de gymleraar, de coach en alle anderen die ooit probeerden mij iets te leren hebben het gezegd. Iemand gaf me jaren geleden zelfs de opdracht elke dag drie fouten te maken …. Het hielp me goed op weg naar de zelfrelativering die ik toen nodig had.

‘Nou nee, ik bedoel het anders’, antwoordde mijn gesprekspartner. ‘Als wat je doet niet blijkt te werken, dan doe je het de volgende keer anders. Werkt het wel, dan ga je ermee door en wordt het steeds beter.’

Niks fout dus, want waarom zou je een experiment om iets uit te vinden ooit fout noemen? Ricardo Semler doet er nog een schepje bovenop: ‘Het enige dat je zeker weet is dat het anders gaat dan je verwacht. Daarom kan het niet mis gaan’. Luister maar, het duurt 13 seconden.

Veel plezier!

 

Naailes

Elke vrijdagmiddag kregen we drie uur naailes van de moeder van een vriendin.  Lawaaiig was het altijd – moeder Francine was een levendig type, en wij waren met zes luidruchtige meiden – en twee wat rustigere jongens. Elke paar maanden haalde zij voor ons een stapel afgekeurde stoffen bij een loods. We graaiden enthousiast in het textiel en dronken veel thee en limonade. Alles mocht. De een had een project van weken, de ander frutselde elke week een nieuwe creatie in elkaar. Het werd allemaal liefdevol begeleid door de naaimoeder. Moedig gingen we met onze nieuwe broeken, rokken, bloesjes, jasjes en tasjes naar school, en de keer erop begonnen we weer verwachtingsvol aan een nieuw patroon. Lekker proberen, niet bang zijn, maak er iets moois van en doe lekker gek. Dat zijn de lessen die ik nog dagelijks toepas in mijn werk. Dankjewel, Francine.

In memoriam Francine van der Putt, 1932 – 2014

Legomeisjes

Meisjes zijn net zulke goede bouwers als jongens. Dat is een van de uitkomsten van vijf jaar onderzoek door Lego. Maar het interculturele  kinderpanel dat maandelijks kwam spelen in de Legofabriek schonk de productontwikkelaars nog meer belangrijke inzichten. Meiden vinden mooie en realistische details van de huizen, schepen en poppetjes belangrijk, en ze volgen nauwgezet de bouwinstructies, terwijl veel jongens liever wat aanrommelen. Het spel van meisjes speelt zich hoofdzakelijk af binnen de muren van hun bouwsel. Bovendien hebben ze in dat spel geen vijanden nodig, zoals de jongens, maar veel vriendinnen en dieren. Het knappe van Lego is dat het jarenlang de tijd heeft genomen om zijn producten grondig aan te passen aan de verlangens van de meisjes. Dat loont de moeite: Lego groeit explosief omdat het dankzij de nieuwe Friends-lijn eindelijk ook meisjes weet te bereiken.
Organisaties die graag meer vrouwelijke leiders willen, kunnen wat van Lego leren. Zij zouden eerst moeten onderzoeken wat vrouwen belangrijk vinden in hun werk, en vervolgens binnen hun muren de veranderingen moeten doorvoeren die de vrouwelijke wensen aanspreken. Wedden dat we dan na vijf jaar wel vijftig procent vrouwen in de top hebben? Want vrouwen zijn net zulke goede leiders als mannen.