(Niet meer) lijden voor een idee

Mijn grootouders gingen elke zomer naar de bergen. Opa wandelde, maar oma, die slecht ter been was, nam de lift omhoog en samen genoten ze boven in een bergrestaurant van het uitzicht. Toen oma in een zomer vijfenzeventig werd, besloot de familie haar als verrassing een bezoek te brengen. Een feest dat bekroond werd met een mooie wandeling naar het bergrestaurant voor een ijsje. Een van de tantes beklom de alp op gladde goudkleurige sandaaltjes. Ze was bereid op deze feestelijke dag te lijden voor het idee van vrouwelijke elegantie. Met veel moeite haalde ze het restaurant, maar naar beneden zat er echt niet in. Gelukkig bood de lift uitkomst.

Schoenen waar je niet op kunt lopen zijn een wijdverbreid cultureel fenomeen, waarbij met name de vrouwelijke helft van de wereldbevolking gebukt gaat onder een idee van schoonheid dat hen aan het wankelen brengt. De antieke Chinese gewoonte om voetjes van rijke dames zo strak in te binden dat ze klein en mooi bleven veroordelen we nu collectief. Ha ha, wat een mallerds. Maar hoe zouden toekomstige generaties kijken naar onze vreemde gewoonte om voeten in een schoen met zeer hoge hak te proppen, waardoor vrouwen de hele dag op hun tenen lopen, met alle gevolgen van dien voor voeten, enkels, knieën, heupen, rug, organen, ademhaling, nek en brein? Kan het nog maller?

In de geestige en confronterende TED lezing https://www.youtube.com/watch?v=Rs4yE0BrZVE&t=2s over ‘body conscious design’ vraagt de Italiaanse arts Jader Tolja zich dat af. Met een hilarische reeks plaatjes laat hij zien hoe het basisontwerp van de schoen haaks staat op de natuurlijke vorm van de voet. Daar moet ellende van komen.

Tolja geeft ook mooie voorbeelden van ontwerp-missers uit andere hoek, zoals kantoor-architecten die geen rekening houden met ons lichamelijke en geestelijke gestel. Een loopbrug met een doorzichtige vloer, heel fraai, maar in ons brein wortelt zich doodsangst. Mensen die in moderne gebouwen werken kunnen andere voorbeelden zo uit hun mouw schudden.

Overigens kan een gerucht over een fout ontwerp ook grote en soms onverwachte gevolgen hebben. Zo heeft het kantoor waar ik nogal wat uurtjes doorbreng mij definitief bevrijd van elegante maar ongemakkelijke schoenen. Dat ging zo. Voor we het gebouw in trokken ging het gerucht dat de fietsenkelder te klein was (dat blijkt overigens mee te vallen mits je bereid bent je fiets op een hoog rek te plaatsen, maar dat wist ik toen nog niet). Afgeschrikt door deze verhalen besloot ik de fiets thuis te laten en te gaan lopen. Een heerlijke stadswandeling van een kleine vier kilometer, waar ik voor ik het wist aan verknocht raakte.

Maar het dragen van de dagelijkse benodigdheden (computer, snoeren, telefoon, pen, notitieboek, portemonnee, brood, water) én ‘kantoorschoenen’’ op mijn rug bleek een te zware last. En zo kwam ik twee jaar geleden tot het besluit definitief afscheid te nemen van schoenen-waar-je-niet-op-kunt-lopen. 

Hoe haalbaar is mijn droom dat iedereen op kantoor met me mee gaat doen? Maar laat ik voor mezelf spreken. Ik sta en loop nu elke dag heerlijk.

Zo simpel en mooi kan het leven zijn.

 

Makkelijk delen!Share on FacebookShare on Google+Email this to someonePin on PinterestShare on StumbleUponTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on LinkedIn