Nachtegalen

 

 

 

 

 

 

 

Zo heel vroeg in de ochtend was ik nog nooit op

De kou trekt in mijn poten

in de duisternis

 

In stilte zal de groep

de dauwtraptocht gaan lopen

Hoor, de nachtegaal begint te waterkelen

 

exclusief voor mij

Ik pak mijn klad

en schrijf in één klap het gedicht

waar ik al nachtenlang op zin

 

De vlagen mist vervagen

op een teken van de wind

 

De uilenmoeder schreeuwt

als het begint te dagen

 

Uit: Caroline Wiedenhof, Huishoudelijke Mededelingen

(Foto: Wim Remmelzwaal)

Makkelijk delen!Share on FacebookShare on Google+Email this to someonePin on PinterestShare on StumbleUponTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on LinkedIn