Duurzaam vooruit en de linkerpink

Als ik een vergadering voorzit of groepen begeleid moet ik regelmatig checken of ik niet te hard van stapel loop. Maar in de bergen ben ik een traag startende diesel.

Op mindere dagen duurt het dan soms wel een uur voor ik goed op gang ben. Als mijn lichaam zich eenmaal heeft aangepast, kachel ik fluitend over steile hellingen, genietend van de gesteenten, de steenbokken, de bergmarmotten, de vlinders, de bloemen en de mensen met wie ik loop. Uren kan ik dan doorgaan, ‘met de linkerpink’ zou Adelheid Roosen zeggen: doen wat je fijn vindt, wat goed is, op jouw manier, in een gezond tempo.

Toch heb ik lang gedacht dat ik mijn startproblemen kon oplossen door in het begin van een klim beter mijn best te doen.

Het tegendeel blijkt waar. Als ik trouw ben aan mijn langzame start, kom ik duurzamer op stoom.

Zo werpen de bergen je onverbiddelijk terug op het ritme van je longen, je hart, je buik.

Aan dat drietal heb ik boven in de Alpen trouw gezworen. Want ook in het dagelijks leven verlies ik longen, hart en buik nog wel eens uit het oog. Als je mij dus het komende jaar met de linkerpink een bijeenkomst zie leiden, weet dan dat ik de bergen schatplichtig ben.

Makkelijk delen!Share on FacebookShare on Google+Email this to someonePin on PinterestShare on StumbleUponTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on LinkedIn