Business as non usual

Werkend aan een nieuw, groot project met een team dat elkaar nog niet zo goed kent, leken we het snel eens te zijn toen iemand opperde dat we een business case nodig hadden. Iedereen knikte en we gingen aan het werk.

De volgende vergadering kwam de business case weer terug. Hij was er nog niet, maar zou nu snel worden gemaakt. Weer algemene instemming.

Totdat iemand zei: maar in dit project is er helemaal geen sprake van business, dus laten we het niet zo noemen. We schrijven gewoon bondig op wat het plan is en waarom we dat willen doen, en zorgen voor een dekkende begroting.

Dat is een business case, zullen we dan misschien te horen krijgen. 

Toch luchtte het enorm op om de term weg te bonjouren. Niet alleen het woord werd weggedaan, maar vooral een manier van denken die niet bij het project paste. (Het is nu trouwens al een geweldig project – maar ik mag er verder nog niets over vertellen).

Een bevriende theatergroep deed dat wegbonjouren met het woord première. Dat woord riep bij hen van alles op waar ze last van hadden. De gereserveerde rijen voor bobo’s en pers, de champagne achteraf – het gaf allemaal een opgelaten gevoel waar ze niet op zaten te wachten. Het klopte niet met wat ze aan het doen waren. Ze gaan nu gewoon spelen als de voorstelling klaar is, en wie wil komen is van harte welkom.

Makkelijk delen!Share on FacebookShare on Google+Email this to someonePin on PinterestShare on StumbleUponTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on LinkedIn