Beboterde naaktslak

Zintuigen afl. 5 : de tastzin

‘Af en toe wanneer ik mij verveel, ga ik in een slaapzak liggen, smeer ik me in met boter en glijd rond over de keukenvloer alsof ik een naaktslak ben….’ Deze facebookpost van Yolanda kwam  op mijn tijdlijn binnen toen ik me al een paar dagen probeerde voor te stellen wat de tastzin eigenlijk is.
Stel je inderdaad eens voor dat je die naaktslak bent en in het pikkedonker over een keukenvloer kruipt. Boem, de keukenkastjes.
Au, het keukentrapje.
Jakkes, een dweil.
Hé, de muur.
Het tastzintuig laat je subtiel of hardhandig voelen dat je tegen iets aankomt dat je niet zelf bent. Zo merk je waar je zelf eindigt en de wereld begint: wat je grenzen zijn. Die ervaring van begrenzing zou je de meest basale vorm van zelfbewustzijn kunnen noemen.
Dit ingebouwde begrenzingsapparaat laat ons in al zijn grootheid (de gemiddelde mens heeft een huidoppervlak van 1,7 m2) ook de intimiteit ervaren van heel dicht bij iemand te mogen zijn.
Begrenzing en toenadering gaan dus hand in hand, of zoals de romantische dichter Novalis het verwoordde in zijn Fragmente: ‘Aanraking is scheiding en verbinding tegelijk’.
Probeer het maar eens uit als beboterde naaktslak, op de keukenvloer of zo je wilt in bed.

De facebookpost van Yolanda was een originele manier om aandacht te vragen voor borstkanker. Bij dezen dus.